Drummerstok #2 – Oscar Kraal (Milow, Anouk, Candy Dulfer, Seven e.a.) [NL]

Foto's: Arnout Bracke, Oscar Kraal

Oscar Kraal 10 cm bij 3 cm header interview 1kopie

Geboren 24.09.1970 in Den Haag, woonachtig in Krimpen aan den IJssel

Wanneer kwam je voor de allereerste keer in aanraking met drums?

Via mijn vader Jack Kraal, jazzgitarist, zanger en bandleider. Ik ben zelfs vernoemd naar 2 jazzgrootheden: Oscar Peterson en Charlie Parker. Al zeer jong bleek ik gefascineerd door muziek en ritme in het bijzonder. Ik kan me zelfs mijn leven zonder drumstokken niet herinneren omdat ik op mijn 6e mijn eerste "drumkit" kreeg. Ik weet wel dat ik tot laat tevreden was als ik in de box werd gezet,  zodat mijn moeder zonder naar mij om te kijken het huishouden kon doen, zolang er maar muziek opstond. Dat was 9 van de 10 keer de Motion Picture soundtrack van Jezus Christ Superstar, niet de Broadway versie dus. Als die plaat opstond was ik weg. Onder andere vanwege het lage stemgeluid van Kayafas, maar vooral door het opzwepende en soms chaotische ritme van die muziek. Als ik vandaag de dag dat openingsnummer hoor raak ik nog steeds in een zelfde vervoering als toen. Later, toen ik naar de lagere schoolging leverde dit nog een probleem op, want toen de juf op de eerste ochtend zei: "Zo en dan gaan we nu bidden voor Jezus die 2000 jaar geleden voor ons gestorven is aan het kruis" zei ik: "Uuh, nee hoor juf! Jezus is helemaal niet dood, hij is een superster. Ik heb zelfs een lp van hem. Je kan toch geen lp maken als je 2000 geleden gestorven bent?" Ik heb de plaat zelfs nog een keer als bewijs meegenomen. Er is volgens mij nog wel eens gebeld vanuit de katholieke school naar huize Kraal om het over dit misverstand te hebben. Maar bij mij had het idee dat je dus in je leven ook superster kon worden inmiddels wel postgevat ;^)

 

Wanneer begon je zelf met drummen, en welke route heb je sindsdien afgelegd wat betreft oefenen, het volgen van lessen etc? Met welke muziek speelde je in je deze tijd bijvoorbeeld het liefst mee?

Rond mijn 4e kreeg ik mijn eerste stokjes, maar "pas" op mijn 6e kreeg ik mijn eerste kitje. Een snare, hihat en ride. Mijn vader speelde het basic jazzritme voor: cymsalabimsalabim etc. met af en toe een snare accent. Zo speelde ik eerst op allerlei jazzplaten van mijn pa mee. Dat was allemaal leuk en aardig, maar al snel miste ik de bassdrum. Niet veel later kreeg ik een volwaardig drumstel en ik weet nog goed op welk liedje ik als allereerste heb meegespeeld. Nights In White Satin van de Moody Blues was toevallig op de radio toen ik hem aanzette om voor het eerst met muziek mee te spelen. Elke keer als ik die song hoor zie ik dat moment nog levendig voor me, want ik realiseerde me toen dat het gelijk lukte. Ik kon meteen spelen wat ik de drummer hoorde doen. En daar was ik natuurlijk erg blij mee en trots op. Ik wist het toen meteen. Dit is wat ik wil gaan doen met mijn leven! Nooit geen seconde spijt van gehad. Niet lang daarna, het is dan 1977, overleed Elvis. Ik had nog nooit van hem gehoord, maar de wereld stond even op zijn kop. Het was, in ieder geval in mijn herinnering, nog veel erger als bijvoorbeeld bij Michael Jackson. Toen Elvis overleed wilde ik wel eens weten wie dat was, en daar begon mijn liefde voor Rock 'n Roll. Met de jazzmuziek was ik wel klaar toen ik eenmaal Heartbreak Hotel en Blue Suede Shoes had gehoord. Elvis was dan ook mijn eerste idool. Dit duurde tot 1978, toen mijn broer thuis kwam met een dubbel live album van een paar geschminkte gasten. Kiss Alive 2. Ik had die muziek al uit zijn kamer horen schallen, maar toen ik die dubbel lp opende en de foto die op de binnenkant stond zag, was het alsof ik door de bliksem werd getroffen... Toen wist ik het zeker, ik word rockster... Andere bands uit die tijd die veel voor me betekenden en waar ik veel op meespeelde waren: Queen, Led Zeppelin, Deep Purple, The Eagles, en Supertramp. Dat het me lukte om die zompige groove van Bonzo (John Bonham, Led Zeppelin) na te spelen, wat een euforie! Toen kwam The Police,  waarvan ik nog weet dat ik altijd dacht: huh? hoe doet hij dat nou? Dat kan toch helemaal niet? Copeland, pfff. Tot dit moment, zo 1980/1981, had ik nooit echt les gehad, maar speelde ik vooral met platen of de radio mee. Dit veranderde toen ik naar het tamboerkorps Kunst en Vriendschap mocht. Behalve dat de majorettes van die leuke glimmende en strakke pakjes en rokjes droegen was het plezier dat ik daar uithaalde vooral de goede coaching. Ik heb daar echt mijn rudimentaire skills aangeleerd gekregen en daar oefende ik graag voor op mijn zelfgemaakte oefenplankje of op het telefoonboek. Niet veel later ontplofte er echt een bom: Ik ontdekte de eerste plaat van Iron Maiden en daarna kwam die hele New Wave of British Heavy Metal. De periode die daarop volgde was voor mijn vader vermoedelijk minder prettig omdat ik alleen nog maar met hard rock of metal platen wilde meespelen. Die periode heeft duurde vrij lang, tot mijn 16e / 17e zo ongeveer. Toen Jaco Pastorius overleed en ik van bassisten in mijn omgeving hoorde hoe bepalend hij voor dat instrument was geweest dacht ik dat ik dat maar eens moest gaan onderzoeken. Zo kwam ik via Weather Report bij fusion uit en via die omweg weer terug bij jazz. Automatisch werd het dus tijd om dat soort drummers te checken, alhoewel het zomaar naspelen aanmerkelijk minder makkelijk ging. De drummers die ik in die tijd volgde waren o.a. Erskine, Weckl, Kennedy, Cobham, Mason, Chambers, Vinnie etc. En daarna kwamen de grote jazzdrummers Roach, Blakey, Rich, Paine, Jones, Cobb, Williams. Dat zijn wel de belangrijkste drummers die ik toen heb geprobeerd na te spelen. En dat mislukte natuurlijk kansloos, tot ik erachter kwam dat daadwerkelijk oefeningen studeren me hielp om in stappen beter te worden. Dat is het moment waarop ik echt achterlijk veel uren ben gaan maken.

Neem ons eens mee in je bandverleden en -heden..

Het begon met Shyster, de band van onze vroegere buurjongen, Paul Kamer. Eerst nog met mijn broer op gitaar en verder allemaal vrienden van mijn broer die zo'n 4 of 5 jaar ouder waren. We oefenden eerst in schuurtjes en garages, daarna mochten we oefenen in het kantoor van de plaatselijke badminton vereniging. We repeteerden daar totdat daar een computer systeem aan de biertap werd gekoppeld waardoor ze er achter kwamen dat er elke zaterdag avond meer bier werd getapt dan afgerekend ;^) Inmiddels had ik gitaar held Marcel Singor leren kennen (nu nog steeds mijn collega op het conservatorium) en na een tijd, we beleefden ons hoogtepunt in '86 toen we in Paradiso het voorprogramma van Tesla mochten verzorgen, werden wij uit de band gekaapt om Jetlag te beginnen. Een, wat wij noemden, melodische metal band. Waarbij behalve het recht toe recht aan werk ook meer de richting van Queensryche werd benaderd. We hadden ook met dezelfde bezetting nog een speedmetal band "Steelclaw" genaamd, meer richting King Daimond en de snelle Metallica van die tijd. Veel gerepeteerd en zo nu en dan eens opgetreden. Tegen de tijd dat ik andere muziekstijlen ging onderzoeken en les mocht gaan geven bij drumschool Cleuver (1990), kwam ik met Marcel terecht in Topaz. Als je het midden zoekt tussen pakweg Bon Jovi, Aerosmith, Prince, Michael Jackson en The Black Crows zit je ongeveer in de buurt van wat we wilden doen. Niet dat we daar zelf bij in de buurt kwamen hoor. Na veel poeha en een kansloos geflopte debuut CD begon het bij mij te knagen. Sommige van mijn muziekmaatjes hadden toen al een goede klus binnen gesleept. Eentje zelfs bij Marco Borsato. Dus na 5 jaar in de marge te hebben geprutst vond ik het wel mooi geweest en ging ik op zoek naar een toffe band om gewoon veel mee te spelen. Ik had inmiddels al wel eens ingevallen bij Rosa King, toen de hardst werkende band van Nederland, en toen ze mij vroegen om daar vast te komen spelen hoefde ik niet lang na te denken. En vanaf dat moment, we hebben het nu over 1995, begon het vele touren. Heel Europa door met de bandbus en zo'n 5 gigs per week gemiddeld. Dus daar kon ik al mijn chops ook checken, of het werkte of niet. Rosa had een repertoire van zo'n 5000 nummers, deed niet aan setlijsten en schreeuwde na elk nummer de titel van het volgende naar de band en dan kreeg ik snel wat instructies van de bassist toegeschreeuwd (straight ahead, blues, shuffle 1,2,3,4) en dan gingen we. We hebben niet 1 keer gerepeteerd. Ik heb daar alles geleerd wat ik moest weten, zowel over muziek als over het leven zelf. Candy Dulfer, die zelf op haar 13e bij Rosa in de band was begonnen, had mij inmiddels op haar radar gekregen. Waarschijnlijk dacht ze dat als ik het 4 jaar bij Rosa had uitgehouden dat ik wel klaar was voor haar band, dus in '97 werd ik gevraagd om met haar op tour te gaan. Een fantastische tijd waarin we optraden van NY tot LA en van Enkhuizen tot Tokyo en alles wat daartussen zit. Ook was het weer een hoger level qua muziek, venues, omstandigheden, logistiek en noem maar op. In die tijd bij Candy speelde ik met dezelfde bassist ook nog een paar jaar bij Keith (inmiddels Mina Caputo), frontman van Life of Agony die een solo plaat had gemaakt die minder metal en meer alternatieve pop was. Voorprogramma van Travis door Europa en, geloof het of niet, een tour door Duitsland met 3 bands. Wij, Toploader en een ander bandje waar je misschien weleens van hebt gehoord: Coldplay. I shit you not. En wij waren afsluiter. Dus... Geweldig om te zien hoe die gasten, toen ze nog maar net opkwamen, al zo serieus bezig waren. Onwaarschijnlijk goed! Toen mijn meisje in 2001 in verwachting bleek te zijn van onze eerste had ik na 7 jaar achterlijk veel touren het idee dat het gezien de gezinsuitbreiding misschien wel goed was om wat dichter bij huis te blijven. En juist op dat moment werd ik door Frank Boeijen gebeld om zijn theatertour in Nederland en België te doen. Dat klonk mij als muziek in de oren. Aangezien ik vroeger een groot fan was van de Frank Boeijen Groep aarzelde ik geen moment en zei ik Candy met pijn in het hart vaarwel. Na drie jaar theatertours begon er toch weer iets te kriebelen. In 2003 had ik ook het hele jaar met Postmen getourd, maar het rock bloed kruipt waar het niet gaan kan dus ik zocht iets nieuws dat ik vond bij Seven. Een Haagse rockband, met oude en nieuwe vrienden, waarmee we de boel omdraaiden, eerst een studio bouwen, dan de songs schrijven, daarna de songs leren spelen, vervolgens de songs opnemen, dan pas eens live gaan spelen en dáárna pas een plaat uitbrengen. In 2007 kwam ik bij Anouk terecht. Wat moet ik daarover zeggen.. Fantastische gigs gedaan, alleen niet zo heel veel want mevrouw houd niet zo van optreden. Dus na het eerste jaar 12, het tweede jaar 8 en het derde jaar 6 optredens te hebben gedaan vond ik dat wel mooi geweest. Ik hou namelijk zelf wel enorm van optreden. Inmiddels was Seven ter ziele en mocht ik vanaf 2009 weer aanschuiven bij Candy en ging ik tot en met 2012 weer de hele wereld over. Daarna trad ik toe tot de geweldige Dutch Eagles, een tributeband die al jaren theaters uitverkopen met hun geweldige show. Veel koortjes zingen ook, super om te doen. Op hetzelfde moment was ik begonnen met Niels Geusebroek, dit was kort voordat hij echt doorbrak. Toen die doorbraak zich aandiende werd ik gevraagd om bij Milow te komen spelen, dus gezien dat internationale karakter en het feit dat het tour bloed kruipt waar het niet gaan kan was die keuze snel gemaakt. Veel mee getourd in '14 en begin '15 en dat brengt ons tot het heden. Terwijl ik dit schrijf zit ik even in een rustige periode. Mag ook wel eens als ik dit zelf zo terug lees, maar begin van de zomer gaan we daar ook weer mee op stap door Europa dus er ligt nog genoeg in het verschiet.

 

Zijn er andere instrumenten naast drums die je speciale belangstelling hebben, beheerst of die je graag zou willen kunnen bespelen?

Piano en gitaar. Vanaf die twee schrijf ik ook de meeste songs. Daar gebruik ik het ook alleen voor want mijn spel is op beiden zeer beperkt. Ik heb in mijn lokaal op het conservatorium een prachtige vleugel staan en daar kan ik me in de losse uurtjes tussendoor echt helemaal in verliezen.

Milow_Graz_064 kleiner

Heb je een voorkeur voor vintage spullen of speel je het liefst op de allernieuwste sets? En maak je daarin nog verschil als het gaat om live spelen of studio werk?

Live speel ik het meest op mijn Yamaha PHX, anders op de Maple Custom. Ik heb de eerste 20 jaar op een Recording Custom gespeeld. Voor in de studio gebruik ik zowel modern als vintage. Ik vind het soms een beetje te ver doorslaan, dat wel of niet vintage ding. Liever laat ik de song bepalen of het een oude of nieuwe sound nodig heeft, dan dat ik me van tevoren op een sound vast pin. Daarbij kan ik mijn PHX vintage laten klinken, mijn Recording modern etc. Wat betreft cymbals hecht ik nu wel erg aan mijn Sabian Artisans die wel zoveel range hebben dat ik altijd weer moet wennen als ik een andere cymbal set inzet. Verder op alles coated Remo Ambassadors en dit alles bespeeld met Vic Firth 5A's. Zo, nu heb ik al mijn merken weer netjes genoemd ;^)

 

Huidige set up

Yamaha PHX 22", 12", 16". Snares wissel ik veel af tussen hout en metaal, wel altijd 14". Yamaha DTXMulti12pad on the side, altijd een clickstation en mijn trouwe Rock'nSock kruk die de afgelopen 20 jaar al 5 hernia's heeft voorkomen. Sabians Artisans: 22" ride, 20"crash, 19"crash en 15" hats. Verder nog oneindig veel mogelijkheden waarmee ik altijd blijf klooien. Ligt aan de muziekstijl en waar mijn kop op dat moment wel of niet naar staat.

 

setup kleiner

 

Grip

Matched

 

Grootste inspiratiebron

Todd Rundgren. Todd is godd... Zijn producties, soloplaten en Utopia platen uit de '70's zijn zo gruwelijk vet. Dan een hele tijd niets en daarna teveel om op te noemen, dus daar laat ik het lekker bij, want hoeveel oude of nieuwe muziek ik ook luister, uiteindelijk kom ik toch weer terug bij Todd en dan kom ik thuis. Dat heb ik verder niet bij heel veel bands of artiesten op die idolate manier.

 

Je 3 favoriete rudiments / oefeningen?

Simpel: Singles, Doubles, Paradiddles. Ondergeschoven kindjes, zeker als je er nog accenten over verplaats of flamms op legt. Ik zie teveel drummers die op een bepaald moment achter een kit kwamen te zitten, boem-tak-boem-boem-tak konden spelen en daarna dachten: Ik kan drummen, ik hoef nooit meer te oefenen. Basic skills. Niet geheel onbelangrijk als je het mij vraagt.

 

Wat is je favoriete muziekfilm / documentaire?

Ook weer teveel om op te noemen. Maar van de laatste tijd toch wel "20 Feet From Stardom". Als je bedenkt hoeveel vooral die oudere dames gedaan hebben, het plezier dat generaties aan hun muzikale input hebben beleefd, en hoe weinig ze daar uiteindelijk voor terug hebben gezien, dat vond ik toch wel heftig.

 

Welke Youtube-filmpje móet iedere drummer gezien hebben?

Klinkt misschien gek, maar alle one man shows van George Carlin, Bill Hicks en Lewis Black. Over timing, dynamiek en deliverance gesproken...

 

Favoriete maatsoort, en waarom juist die?

4/4 always. Gewoon... Omdat dat uiteindelijk het vetst en het lekkerst is.

 

Favoriete genre om te spelen

Rock

 

Leukste speelplek in Nederland

Cafe de Pater in Den Haag

 

Leukste speelplek in de wereld

Blue Note in Tokyo

 

'Als ik geen drummer was geweest dan ...'

was ik schrijver geworden, of kok. Of aan lager wal en aan de drugs ;^)

 

Aan welke drummer zou je deze drummerstok door willen geven? En welke vraag zou je hem/haar dan willen stellen?

Het liefst had ik mijn vraag aan Brekke Jan Schampschot gesteld, maar dat kan helaas niet meer, dus blijft er die andere Nederlandse jeugdheld over en dat is natuurlijk Cesar Zuiderwijk en mijn vraag is: Waar haal je in godsnaam elke keer de inspiriatie voor je nieuwe theatershows en bijbehorende trucjes vandaan?

 

Welk optreden zou je graag nóg een keer willen beleven, en welk optreden zou je het liefst zo snel mogelijk vergeten?

Wat een k*t vraag, pfff... Daar kan ik er onmogelijk maar 1 van noemen. Eigenlijk alle gigs met Anouk. Ik sprak eerder misschien wat laatdunkend over haar, maar zo bedoelde ik dat niet. Ik baalde er gewoon van dat zij maar zo weinig wilde optreden, maar hey, als je dan met haar op een podium staat gebeurt er echt wel iets onwaarschijnlijks. Als ik er een uit moet pakken is het wel Ajoc festival in '08. Twee dagen daarvoor werd bekend dat zij en haar toenmalige echtgenoot uit elkaar gingen, dus de sfeer was beladen. Maar toen we het podium opgingen daalde daar echt iets neer wat we zelf niet in de hand hadden. Misschien wel een van de beste en in ieder geval een van de meest intense gigs ever. Verder denk ik aan zoveel optredens met Rosa King. Ach wat mis ik haar, zo wordt muziek niet meer gemaakt tegenwoordig. Als zij alleen al opkwam stond de tent al in vuur en vlam. Ook met Candy in Japan was altijd zo speciaal, maar dan ga ik voorbij aan zoveel toffe andere gigs die ik elders in de wereld met haar heb mogen spelen. Van de laatste tijd staat me vooral Donau Insel Fest in Wenen met Milow bij. Dat was gewoon zo'n superchille summervibe. Intiem terwijl het toch voor 50.000 man was.

 

Welk optreden ik het liefst zou vergeten daar kan ik kort over zijn: Alle optredens die ik ooit voor van die omhooggevallen brallende ongeinteresseerde kakkers heb gedaan. Van die mensen die alleen maar bezig zijn met hoe dik hun portemonee is, hoe stoer en duur hun auto is en hoe ver vooruit de nieuwe tieten die ze voor hun brallende vrouw hebben gekocht wel niet steken. Van die optredens. En dat zijn er helaas veel geweest. Verschrikkelijk...

Waar ga jij je de komende tijd muzikaal gezien zoal mee bezig houden? En wat zijn je plannen voor de verdere toekomst?

Sowieso altijd twee dagen per week lesgeven op de popafdeling van het conservatorium van Amsterdam. Supertof om met de nieuwe lichting bezig te zijn, ieder jaar weer. Het houdt me ook scherp en door hen leer ik ook altijd weer nieuwe muziek kennen. Daarnaast van de zomer en in het najaar weer met Milow touren. Geweldige band en fantastische crew. Ik ben bezig om als co-producer een album te maken met een paar gasten die een vette rockplaat aan het maken zijn, en ik ben sinds kort ingestapt in een team waarmee we een studio gaan opzetten. Daar is ook een platenlabel en publishing maatschappij aan verbonden en video bewerking trouwens ook. Dat is dus een mooi nieuw hoofdstuk. En verder ben ik via drummer.com begonnen met een nieuw online drumlesformat. Daarnaast blijf ik met Yamaha plannetjes maken om ons interview format voor Drummerstalk (niet te verwarren met drummerstok hehe) uit te diepen. Verder ben ik nog steeds met songs voor mezelf bezig om ooit als album uit te brengen, maar dat vind ik nog steeds heel eng, dus dat hoop ik voor mijn 50ste af te ronden ;^) Verder ga ik vanuit de nieuwe studio via drummer.com/oscarkraal van start met mijn online lesformat. 

Tot slot, welke drum annekdote mag in dit interview absoluut niet ontbreken?

Een drummer die meer dan 30 jaar in een top40 orkest heeft gespeeld is het op een keer helemaal zat, heeft geen vrouw of kinderen, dus besluit zijn hart te volgen en emigreert naar Afrika. Ergens diep in Congo heeft hij een hutje gekocht waar hij zijn laatste dagen wil slijten met het uitzoeken en spelen van Afrikaanse ritmes. Hij heeft een chaufeur en een werkster in de hand genomen die hem gaan bijstaan en als hij uiteindelijk op het lokale vliegveld het vliegtuig uitstapt ziet hij de Jeep met chaufeur staan en hoort hij in de verte al de ritmes van de trommels weerklinken. Toe-ke-die-toe-ke-die-toe-ke-die-toe-ke-die... de bekende 6/8 Afro beat. Hij haalt zijn neus op, snuift de Afrikaanse lucht diep in en voelt zich meteen thuis. Hij moet met de chaufeur nog zo'n twee uur rijden naar zijn huis en naarmate de reis vordert hoort hij het ritme steeds harder, non-stop: toe-ke-die-toe-ke-die... Na een uur vraagt hij aan de chaufeur: "Zo die gasten blijven gaan zeg, nemen ze nooit een pauze ofzo?" Waarop de chaufeur antwoord: "NEE, de drums mogen nooit stoppen. Als de drums stoppen, dan gebeurt er een RAMP! De drums mogen echt nooit stoppen." Hij laat dat op zich inwerken en vraagt: "Maar gaat dat de hele tijd zo door dan?" "JAAA!" antwoord de chaufeur "Want de drums mogen nooit stoppen, als de drums stoppen gebeurt er een RAMP!!" Hij vind het maar vreemd, maar naarmate ze dichterbij zijn nieuwe huis komen wordt de drums zo hard dat hij de motor van de Jeep niet eens meer kan horen.TOE-KE-DIE-TOE-KE-DIE!!! Dus hij vraagt: " 's nachts ook dan?" "JAAAA!!!" antwoord de chaufeur, "want als de drums stoppen gebeurt er echt iets verschrikkelijks, een RAMP!". Hij komt aan bij zijn nieuwe huis, is moe dus gaat gelijk slapen, maar doet geen oog dicht vanwege het getrommel. Dit gaat zo een aantal dagen door tot hij het niet meer trekt. Als hij op een ochtend helemaal kapot van vermoeidheid zijn woning verlaat met in zijn handen een dubbelloopsgeweer vraagt de werkster: "Wat gaat u doen?" "Nou" zegt de drummer "Ik ga die gasten opzoeken en neerknallen, want ik doe geen oog dicht zo en ik word helemaal gek van dat keiharde ge-toe-ke-die-toe-ke-die..." "NEEEEE!!!" schreeuwt de werkster "Dat mag u niet doen, want als de drums stoppen gebeurt er een RAMP!" "Ja" zegt hij "Dat zei de chaufeur ook al, maar wat gebeurt er dan als de drums stoppen?" "NEEEE!!! Als de drums stoppen gebeurt er iets VERSCHRIKKELIJKS!!!" "OK" zegt de drummer "Maar wat dan?" "NEEEE!!!" schreeuwt de werkster "Als de drums stoppen dan komt er een bas solo!".... ;^)

 

Publicatiedatum: 3 april 2015 

Over 3 weken Drummerstok #3

 

Getagd , , , , , , , , , , , , , . Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.